Gypsy Summer Reviews

Cam Penner released Trouble & Mercy a little over a year ago and I pretty much assumed he was on the fast track to, at the very least, blog darling. Blogs left and right were writing about him, heaping enough praise on him to make Lady GaGa blush.

With Gypsy Summer he’s released an admittedly more mature and accessible record that’s also a decidedly better record than Trouble and Mercy (which made my Top 20 albums of 2009), but there’s barely been a ripple across the blogger community outside the of usual suspects; songs:illinois (whom I credit for even knowing it came out) and Herohill.

Personally, I love albums and artists that can reinforce a feeling, and for me Cam does a great job of that. He makes records that reinforce, in his own words, that bleak “it’s gonna get worse before it gets better” mentality that I so often have to force myself to stay out of, but occasionally open a fresh fifth of whiskey and embrace completely. Despite the bulked up instrumentation and expanded arrangements on Gypsy Summer, the heart of what made Cam’s 2009 release Trouble and Mercy great still beats strong, and perhaps made him even better.

Either way, shame on the blogosphere for ignoring this album and, as a result, this artist. Something tells me that, like Trouble & Mercy, I am not gonna be able to stop listening to this album, so I’m dropping it on the Essential Listening list now.

NineBullets.net

Steps to follow for a Happy Friday:
1) Open mailbox
2) See Cam Penner's new disc
3) Play in endless loop.

That is all.

Herohill
via Twitter

Liking the sound of the new Cam Penner album, Gypsy Summer. Check here for a free song download.

CBC Key of A
via Twitter

In the digital age, it’s almost impossible for an artist to slip through the cracks if you pay attention. Endless retweets and self-congratulating humble brags, facebook events mailed to distribution lists and emails that flood your inbox become suffocating. Thankfully, their are still a few surprises left in this big world. A few weeks ago, I logged in and realized Cam Penner had a new record ready for the masses.

Starkly contrasting the stripped down Trouble & Mercy, Gypsy Summer finds Penner experimenting with bolder sounds and much bigger arrangements. In the past, the soft acoustic picks and plucks eased the listener into the painful emotions and weary optimism, but now a full band of strings, bass, keys, drums and electric guitar leads all cushion the brutal honesty for which Cam is known.

The successful fusion of textures and lyricism on the opening number, “Driftwood”, is the strongest offering on the record and a perfect introduction to his new sound. Drums, electric, harmonica and understated steel all float along, and Penner rides the wave singing with an unfaltering optimism, even as the world tries to break him.

It’s gonna get worse, but it’s gets better.

Make no mistake, Gypsy Summer still feels like a Penner record. His gruff voice still oozes more emotion than you’d think possible and the simple, straight forward lyrics (follow you heart wherever it leads, I will follow my heart until it bleeds) are still gripping, but there are moments that will shock and amaze even the most devoted Cam fan. “My Lover & I” explodes out of the speakers with a pseudo-funk groove and the drum heavy intro to “Throw Your Hands Up” is so surprising, it’s reminiscent of the first time I heard “Spiders (Kidsmoke)”, but Cam understands these bigger sounds well.

Penner still plays to his strengths; every tale is a relatable, personal stories delivered from the perspective of characters we want to know so when he adds steel and harmonies to the beautiful “Flesh & Bone”, the noisy fuzz to “Gypsy Woman” or strings and electric guitar to the inspirational “Hey My My My”, you aren’t overwhelmed by the new textures, you simply sink into the backdrops. The symphony of strings that frames the classic Penner lyricism of “Hour of Need” showcase the tasteful evolution of his sound, but the change seems completely natural and essential to his growth as a musician. Gypsy Summer might not be the record you were expecting, but it’s a must-hear.

Gypsy Summer Review
Hero Hill blog
Halifax, Canada

Cam Penner has a new record out called Gypsy Summer that immediately struck me as both more personal and more accessible than his terrific 2009 release Trouble and Mercy. The song Driftwood repeats the mantra "It’s going to get worse, but it’s going to get better." It’s that mix of the negative and the positive that I hear in the slightly melancholy and at times uplifting musical accompaniment on Driftwood. This song and I expect others on the record are more fleshed out than previous work, giving Cam a wider tablet of colors and textures to work with.

Songs of Illinois

Cam Penner is een man om in je hart te sluiten. Binnen een conservatieve Mennonietengemeente in Canada groeide hij op in een gezin van dorpsrebellen die uit frambozen drank stookten voor de eigen illegale kroeg. Na een tussenstop van dertien jaar in Chicago waar hij als sociaal werker tussen de daklozen werkte, keerde hij terug in Canada. In zijn liedjes leven de duizenden personen en hun verhalen voort. Ervaring als zanger-liedjesschrijver deed hij op tijdens de driehonderd optredens per jaar die hem op affiches deden belanden met collega's als Richard Thompson, Slaid Cleaves, Greg Trooper, Fred Eaglesmith, John Prine en Lyle Lovett.

Na zijn vorig jaar goed ontvangen album Trouble & Mercy is hij voor zijn jongste album Gypsy Summer uitgeweken naar een ranch in Alberta in thuisland Canada. Opgenomen met de snaarvirtuozen Jon Wood en Tim Leacock, Jon May op percussie en Laura Reid en Marcin Swoboda op viool en viola doet Cam Penner opnieuw kwalitatief een stap voorwaarts. Wat heet een stap? Afgaande op de prachtige liedjes op dit album mogen we gerust spreken van een gigantische sprong! Cams liedjes worden bevolkt door allerhande personages die hij op zijn levenspad ontmoet heeft. Zijn aangeboren compassie voor zijn medemens maakt dat Gypsy Summer een monument van het humanisme is waarin tot in de kleinste nuances een warm hart klopt. Gypsy Summer is dan ook een folkalbum in de meest zuivere betekenis van het woord. Een album waar ik heel diep mijn hoed voor afneem!

altcountryforum.nl

5*****

Waar het hart van vol is, loopt de mond van over, aldus het alom bekende spreekwoord, en dus haasten wij ons maar weer eens om hier voor de zoveelste keer al de loftrompet af te steken over Cam Penner. Net als z’n voorganger “Trouble & Mercy” is ook “Gypsy Summer”, diens nieuwe worp, immers weer een echt plaatje van een plaat geworden. Dat in het najaar van 2010 door Penner met wat bevriende muzikanten op een ranch in Twin Butte, Alberta opgenomen album bulkt hoegenaamd van de echte pareltjes. Pakkende verhalen, door de Canadees naar goede gewoonte weer geduldig van tussen de plooien van onze maatschappij gepeuterd. Een “habit”, hem bijgebleven na een langdurige job in de daklozenopvang in zijn land. Daar hoor je immers nogal wat en dat scherpt je observatievermogen flink aan. Je leert er als het ware de kleine verhalen van het leven te lezen. En via “Gypsy Summer” speelt hij er ons zo weer een aantal door. In het gezelschap van Jon Wood en Tim Leacock op een brede waaier aan snaarinstrumenten, Laura Reid en Marcin Swoboda op viool en viola, Chris Young op keyboards en John May voor percussie tovert Cam Penner hier op een lekker ouderwets in een a- en een b-kant verdeeld geheel elf Americana-deunen van het werkelijk allerbeste soort tevoorschijn. Zó ontzettend goed, dat je vrijwel onmiddellijk weer geneigd bent om alweer te gaan denken in de richting van de toch nog een flink eindje verwijderd zijnde eindejaarslijstjes. Daarin zal deze erg persoonlijk ingevulde schijf immers ongetwijfeld erg hoge ogen gaan gooien, net als het veel naaktere “Trouble & Mercy” een jaar of twee geleden ook al.

ctrlaltcountry.be

En daar is er weer één: zo’n relatief onbekende Canadees die toch prachtige Americana maakt. Zo’n muzikant die een veel groter platform verdient. Al eerder viel het ons op, hoeveel goede Americana de laatste tijd ons land bereikt vanuit Canada. In dat rijtje van toen mag nu ook de naam Cam Penner gezet worden. Ook al verhuisde hij op zijn 19e naar de VS, hij is wel degelijk een geboren en getogen Canadees.

Misschien is die verhuizing dan weer wel de reden dat zijn muziek zeker anders is dan die van die eerdergenoemde Canadese namen. O zeker, ook Penner maakt Americana, hij stapt alleen vaker nog iets verder van de gebaande (dus meer toegankelijke) paden. Dat maakt zijn muziek iets alternatiever. Aan de andere kant, het is toch nog wel zo toegankelijk dat zelfs de liefhebber van meer traditionele rootsmuziek Gypsy Summer nog zal waarderen.

Mocht trouwens de indruk zijn gewekt dat Penner een nieuwkomer is, dat is hij zeker niet. In 2004 maakte hij het album Get Up, in 2006 Felt Like A Sunday Night en in 2009 kwam hij met Trouble & Mercy.

Het afwijkende van Penner’s muziek zit onder meer in de ritmes, in de manier waarop hij gebruik maakt van instrumenten en ook ‘gewoon’ doordat de nummers compositorisch niet standaard ‘rootsy’ zijn. Zo begint dit album overigens nog wel, met Driftwood. Dat nummer is zelfs behoorlijk country, vooral door de mondharmonica. Dit is niet het enige instrument dat Penner op dit album bespeelt, hij is ook nog verantwoordelijk voor het geluid van de akoestische en elektrische gitaar, bas, toetsen, percussie en ja echt waar, van de drumcomputer. Schrik niet, nergens klinkt het ‘plastic’ en sowieso, Gypsy Summer kent ook een ‘echte’ drummer met een ‘echt’ drumstel.

Dit eerste nummer roept muzikaal gezien vergelijkingen op met ‘die andere Canadees’, Neil Young. Penner’s stem doet door het ietwat mystieke geluid af en toe denken aan weer heel iemand anders, namelijk aan die van onze zuiderbuur Ozark Henry. Hoewel de verschillen ook wel degelijk te horen zijn: Penner zingt bijvoorbeeld met meer accent en heeft ook een lichte countrysnik. Ook zijn muziek is zeker anders, hoewel hier ook een overeenkomst is: voor allebei geldt dat die erg sferisch is.

Bij Penner komt dat onder meer, doordat hij per nummer maar weinig akkoorden gebruikt, maar wel zorgt voor veel invulling per akkoord. Dat gebeurt door middel van effecten als delay (echo) en volume, door middel van loopjes binnen de akkoorden en ook door instrumenten binnen zo’n akkoord net een extra nuance te laten brengen.

Penner kan ook erg sober en ingetogen spelen, zoals op het akoestische, melancholische Cool Cool Nights. En als dat nummer wordt genoemd, dan mag het volgende nummer, Hour Of Need, niet ontbreken. Dit is een tearjerking mooie ballad, erg indringend door het spel van de violen en door de overtuigende, geëmotioneerde zang van Penner. En ach, als we toch bezig zijn, Flesh & Bone dat daarna komt, is zo’n nummer dat ondanks een eenvoudig thema (geaccentueerd door een akoestisch gitaarloopje) toch veel positieve indruk achterlaat.

Daarna komt het geweldige uptempo My Love & I, waarmee Penner het traditionele overboord gooit en overstapt op hippe alt-country. Wat een lekker nummer zeg, met dat afwijkende drumritme, de opzwepende toetsen en de heerlijke funky gitaar en basgitaar. Wat een heerlijke verrassing! En om maar te benadrukken, dat je zo vier compleet andere nummers op rij te horen krijgt, die toch wel hoorbaar van eenzelfde persoon afkomstig zijn. Dat getuigt van een knappe veelzijdigheid!

Het album telt in totaal elf nummers en hoewel vaak en kritisch beluisterd, iets negatiefs is nog altijd niet gevonden. Nee, dit is echt een geweldig album dat aandacht verdient. En niet alleen het album, Penner is binnenkort namelijk in Nederland. Gypsy Summer op schijf maakt heel erg benieuwd naar hoe dit live gebracht gaat worden. Gelukkig valt er het hele land door wat te kiezen:

Norbert Tebarts
Written Music, NL

Mittlerweile liegt schon das sechste Album des ewigen Insiders und etwas schrullig wirkenden vollbärtigen Cam Penner aus Calgary, Kanada vor. Und er versteht es auch von Anfang an, den geneigten Zuhörer zu packen, lässt eine schwermütige Harmonika los, greift dazu ein paar gängige Akkorde auf der Akkustikgitarre, die Snare-Drum schiebt ein wenig an und schon hängt man bei Driftwood höchstinteressiert am musikalischen Haken und wartet gespannt, was noch so passiert.

Stimmlich und musikalisch durchaus bei Landsmann Gordie Tentree angelehnt, kommt Gypsy Woman von John May`s Drums zart gestreichelt, und wirkt mystisch mit leicht verhallter Gitarre, die aber auch mal beherzt dazwischen gehen kann und um beim größten aller Kanadier liebevoll mal ganz kurz abzuspieken. Cool Cool Nights und Come as you are sind beherztes Songwriter-Kino, das mit brüchiger Stimme und fast scheuer Akustikgitarre begleitet wird.

Cam Penner versteht es immer wieder, scheinbar belanglose Melodien immer wieder interessant zu verpacken und wenn er zur entspannt gezupften Gitarre bei Hour Of Need mal zwei Violinen dezent schrammeln lässt oder Jon May Bongos und Shaker dezent einstreut, gerät der Song meist kurzweilig. My Lover & I legt mit schmucken dezenten Gitarrenlicks und treibenden Schlagzeug und Streichern durchaus eine radiotaugliche Midtempo Gemme vor.

Cam Penner gelingt mit "Gypsy Summer" ein durchaus abwechslungsreiches und stimmungsvolles CanAmericana Album. Dieses Album ist es wert, mal genauer hinzuhören.

Michael Masuch
Hooked On Music, DE